Hayran kaldığım filmlerden. Öylesine ayrıntıyla işleniyor ki aslında, ya bu ne boş bir film diyorsunuz ya da bu film inanılmazdı diyorsunuz. Tabii bu filmleri çözümleyebilme, türe hakim olmakla da ilgili.

Genel olarak bakıldığında Spider, Cleg isimli karakterin akıl hastanesinden ayrılıp bir otele gelmesiyle ve bu çevrede aklının oynadığı oyunlar yüzünden hafızasında silinen çocukluk anılarını canlandırma çabası anlatılıyor.

Cleg’in çocukluğuna gelecek olursak, annesi masumiyetin simgesidir onun için. Doyumsuz bir babaya sahiptir ve annesi bu doyumsuzluk karşısında kendini değiştirir. Daha çekici olabilmek için makyaj yapar, güzel giyinir, babasıyla olan cinselliğini arttırır. Babasının annesini değiştirmeye çalışmasına tanık oldukça, annesi masumiyet kavramının değerini kaybeder.

Annesi masumiyetini tamamen kaybettiğindeyse, Cleg’in yarattığı fantezilerde başka bir kadına dönüşür. Babasıyla ilişki içerisinde olan artık annesi değil, başka bir kadındır.

Annesini barda gördüğü hayat kadına dönüştürmekle birlikte, geçtiği sokaklarda babasının bu kadınla annesini aldattığı fantezilerini kurmaya devam eder. Annesi ise bu kadınla babasını yakalaması sonucunda, babası tarafından öldürülür. Böylelikle annesi ilk zihninde ölmüş olur. Annesinin öcünü almak için, diğer kadını (annesini) öldürdüğündeyse annesini gerçekten öldürmüş olacaktır.

Otelde çalışan Mrs. Wilkinson müdahaleleriyle bir anneye dönüşmeye yakınlaşırken, annesi ve diğer kadın arasındaki çizgide kaybolur. Cleg, onu da cinselliğe büründüğünde öldürmeye teşebbüs eder fakat bunda başarılı olamaz. Çünkü gerçeğin farkına varır.

Film titizlikle işlenmiş olup, seyircinin aklında dönüp dolaşan sorulardan dolayı tekrar izleme ihtiyacı hissedeceği biçimdedir. Şu yirmi yılda çıkıp, hak ettiği değeri bulamayan bir yapımdır.

Sevgiler, Leydi Macbeth.