Ölüm götürdü beni, kimseler var ve yokken. Katıldığım o uykuda sadece gizlerim dolanırken.
Umudun yelkeninde sallanan şarabı, ağzımda doyasıyla tadarken.
Boğazımın köprüsünde kemiklerim kırılıp, ruhum özgür kalırken.
Tutunduğum dalları kendim bırakırken.
Ölüm yüzümü okşarken ve benimle birleşirken.
Bir düşüncem vardı, ölüm beni yola tutmadan evvel.
Meryem ana saçlarımdan tutup atacakken cennetin kapısına,
tanrının arafına tutunup, ruhumu ne cennetin ne de cehennemin toprağına çivileyecektim.

Fakat bir vardım ki,

Ne cennet vardı ne cehennem.
Sadece araf vardı,
Sonsuz düşüncelerin arafı.

Ben bir vardım ki,

Ne kapalı kutuydum ne de hava.

Öyle bir vardım ki,

Ne ezelden beri ne de sadece öldükten sonra vardım.

Sevgilerle, Leydi Macbeth..