Karanlık göklerin uğultusuna karışıyor benliğim.
Çıplak bedenim, rüzgarın arzusuyla bozkırlarda savruluyor.
Kopan bir kuş tüyü gibi ana rahminden düşüyorum.
Tekrar ve tekrar doğuyorum.
İhtişamlı bir denize doğru süzülüyorum.
Ruhunun yoksunluğundan inciye dönen bedenim;
Her bir dalganın şiddetiyle titriyor.
İtimat ettiğim sözler, çarpıtıyor tüm inancımı.
Korktuğum her bir kendim, boğuluyor şimdi kanlar nehrinde.
Sakladığım tüm gerçekler, düştüğüm yuvadan seslendiriliyor.
Ruhumdan yoksunlaştığım gün, bugündür dostlar!
Üşüyorum, ışık tutun.
Tutun ki, ruhumu bulabileyim.

Sevgilerle, Leydi Macbeth..